Στον Βιαστή μου, με Αγάπη!

«’Όχι, δεν είμαι “σκληροπυρηνική φεμινίστρια”, ούτε μού αρέσει να γκετοποιώ (aka περιθωριοποιώ) και να κάνω όσα με τα οποία η ίδια δεν συμφωνώ. Απλά κάποιες φορές, κάποια γεγονότα δεν μπορούν να εξωραϊστούν. Είναι αυτά που είναι.»

Κάπως έτσι αναγκάζομαι πολλές φορές να εξηγώ τα πιστεύω μου και να προσπαθώ να αποτινάξω από πάνω μου την όποια ταμπέλα, ή την όποια μόδα προσπαθεί να μού επιβληθεί.
Έλα όμως, που υπάρχουν και φορές που …τα Γεγονότα, παραμένουν Γεγονότα. Μή αναστρέψιμα. Οπότε, τί κάνεις; Τα προσπερνάς; Ή καβαλάς κι εσύ το Κύμα που σηκώνεται μήπως και, έστω για μια (σπάνια) φορά, γίνει πιο εμΦανές το προΦανές;

Η εξομολόγηση της Σοφίας Μπεκατώρου για την σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη (όποτε κι αν έγινε), με βοηθάει να μιλάω πια πιο ανοιχτά με την Μητέρα μου.
Γιατί, όπως κάθε Γυναίκα, στην Ελλάδα του 2021 ακόμη, η οποία έχει γαλουχηθεί με τις αρχές μιας ‘εξοστρακισμένης Μητριαρχίας’, ήτοι, βίαιης απομάκρυνσης από την Φύση, μάθαμε πως είναι ‘κακό’ και ‘ντροπή’ να μιλάμε για το πιο όμορφο Δώρο της Ζωής: την Ένωση. Κι έτσι, αυτοματοποιημένος πιά, ο ίδιος μας ο εαυτός, μάς σπρώχνει βίαια, μακριά από τα Θέλω και τα Δικαιώματά μας.
Και γιατί, όπως κάθε Άνθρωπος, ανεξαρτήτου φύλου και σεξουαλικής προτίμησης, κάθε Άνθρωπος με Ψυχή και συνΑισθήματα, που έχει υποστεί όποια μορφή Βίας, μόνο αυτός ο Άνθρωπος (εύχομαι να) έχει κάποια Στιγμή την Τιμή να βιώσει τί εστί Αναμόρφωση. Να βιώσει και αισθανθεί στο Κλάσμα Δευτερολέπτου, που θα μοιάζει και ηχεί ως Αιωνιότητα, την Αλλαγή Οπτικής και να Δει και Θαυμάσει την Δύναμη και Φως που φέρει ο ίδιος εντός του. Και να φωνάξει Δυνατά, «Αυτός Είμαι!». Να αποδεχθεί την Αλήθεια του και να Αγκαλιάσει το Είναι του. Και να αισθανθεί την Ένωση. Αυτή την Ένωση..!
Όπως όταν βγήκαμε στα μπαλκόνια, Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2021 και φωνάξαμε Όλοι Μαζί, «Καλή Χρονιά!».
Ισως λοιπόν, αυτή η Ευχή, να πιάνει τόπο και χρόνο, τελικά.

Κι αφού υπάρχει το Κακό, υπάρχει και το Καλό.
Έτσι δεν πάνε αυτά; Μαζί. Και συν-Φυλιωμένα.


Τέλος
(περί) Βίας

Ο όρος ‘Βία’, εκφράζει την ξαφνική εισχώρηση Ζωής = Δύναμης = Ενέργειας.
Γιατί λοιπόν τόσα χρόνια, να με προβληματίζει ως κάτι αρνητικό που έχω δεχθεί;
Μήπως γιατί δεν αντέδρασα σε αυτή, όταν – όπως ήθελα, μην ορίζοντας πιο σαφώς τα όριά μου;
Είμαι τυχερή που δεν έχω υποστεί σεξουαλική κακοποίηση = βιασμό.
(Όσο για την παρενόχληση, πώς θα μπορούσα να γλιτώσω εγώ;)
Είμαι επίσης Τυχερή, που έχω όμως, δεχθεί πολλές άλλες μορφές βίας
: Σωματική, Λεκτική, Συναισθηματική, Ψυχολογική, Πνευματική, Πολιτιστική, Οικονομική-Επαγγελματική.
Προσβολές ποικίλες και Αμφισβητήσεις, προς το πρόσωπο και την ψυχή μου ως Άνθρωπο, ως Γυναίκα, ως Μουσικό και Καλλιτέχνη. Προσβολές, από συντρόφους, συνεργάτες, φίλους…
Πολλές απ’ αυτές, τις απέκρουσα επιτυχώς. Άλλες όμως με βρήκαν αρχικά αδύναμη, ωστόσο, τελικά με διαφώτισαν και με δυνάμωσαν. Κι επέλεξα, έστω κι αργότερα απ’ ότι υπολόγιζα, να συνεχίσω προς τον Στόχο μου, από άλλη οδό.
Μία οδό που οδηγεί σ’ ένα πεδίο, όπου το Άλλο δεν προκαλεί φόβο, αλλά Αγάπη.
Αγάπη προς τον μεγαλύτερο Βιαστή μου· τον Εαυτό μου.

καλά κύματα ~
άννα ~

17 Ιανουαρίου 2021 @ αιαία


Ευχαριστώ

την Σοφία Μπεκατώρου
ιστιοπλόο «χρυσή» Ολυμπιονίκη,
για την ‘χείρα βοηθείας’ που μού έδωσε με τα λόγια και την Αξιοπρέπειά της,
ώστε να ανέβω ένα σημαντικό ‘σκαλοπάτι’ της ψυχής μου ως Γυναίκα και ως Άνθρωπος

την Δανάη Αρβανίτη
παιδική φίλη και Αθλήτρια Κολύμβησης και Στίβου,
που από μικρή μού έδειξε τί εστί Φιλία, Ήθος, Πειθαρχία, Πίστη στο Όνειρο!

την κάθε Μορφή Ενέργειας
που μού αποδεικνύει κάθε δευτερόλεπτο,
τί εστί αυτό το Δώρο, που λέγεται Ζωή ~



%d bloggers like this: