asymmetric lighthouses (ασύμμετροι φάροι) ~ music duo : interview

Η ομοιομορφία είναι για τις φυλακές…
ΑσΥΜμετρΟι ΦάρΟι

Τους Ασύμμετρους Φάρους τους πρωτοσυνάντησα πριν περίπου έναν χρόνο.. σε μια βόλτα μου πάνω σε ένα σύννεφο ήχου… κάπου στη χώρα του SoundCloud. Η μουσική τους είχε μείνει από τότε στα αυτιά μου, αλλά πέρασε ένας χρόνος που τελικά έμεινα να ακούσω με μεγαλύτερη προσοχή όλα τους τα κομμάτια. Δεν μετανοιώνω (…ποτέ στη ζωή μου) γιατί τελικά, έπρεπε να έρθει η στιγμή που θα ..ακούσω! Δικαιώθηκα, αλλά και ανταμείφθηκα διπλά, μιας και ο εσωτερικός τους κόσμος αποδείχτηκε ο αυτός με τον ήχο τους· αληθινός και σαν καθρεφτης που στέκεται επιβλητικά απέναντί σου και με ύφος μέντορα, αλλά και πραγματικού φίλου -από αυτούς που σού στέκονται στα δύσκολα- και σε κάνει να τον κοιτάζεις στα μάτια, ανήμπορος να φέρεις αντίρρηση, κι ύστερα να σκύψεις το κεφάλι και να παραδεχτείς σιωπηλά (αν όχι εντός σου) “Πόσο δίκιο έχει..”.

Ασύμμετροι Φάροι [band's main image]

Ασύμμετροι Φάροι
[band’s main photo]

Οι απαντήσεις που έλαβα από τους Ασύμμετρους Φάρους με έκαναν να αναλογιστώ το ίδιο, αλλά και με χαροποίησαν, τόσο επειδή βρήκα σχεδόν μηδαμινή την απόκλιση στις μεταξύ μας απόψεις, αλλά και επειδή το τελικό συναίσθημα που μού δημιούργησαν ήταν μια καθαρή συγκίνηση.
Διαβάζοντας κανείς τα λόγια του Γιώργου Παρασκευόπουλου και του Στάθη Καραμπάτσου (ήτοι Ασύμμετροι Φάροι), γρήγορα συνειδητοποιεί ότι πρόκειται για ανθρώπους σεμνούς, ενδιαφέροντες, αλλά και με εναρμονισμένη την αίσθηση μιας “προσγειωμένης ονειροπόλησης”. Χαρά μου να μοιραστώ μαζί σας, λοιπόν, όσα ξεδιπλώνουν οι ίδιοι για το μουσικό τους έργο, για την Φιλοσοφία και τον ήχο, για την έννοια της ομάδας και την μοναχικότητα, για το internet και το ελεύθερο λογισμικό, αλλά και για την παιδικότητα που αγωνιζόμαστε να μην χάσουμε… και που πάντα θα βρίσκεται στην θάλασσα.

(άννα στερεοπούλου) Τα μέλη των Ασύμμετρων Φάρων, όπως διαβάζουμε στο blog σας, κατοικούν σε διαφορετικές πόλεις. Πώς αυτό εξυπηρετεί -ως πηγή έμπνευσης- ή δυσκολεύει τη σύνθεση και παραγωγή της μουσικής σας;
(ΑσΥΜμετρΟι ΦάρΟι) Καταρχήν θα πρέπει να αναφέρουμε ότι οι ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΙ ΦΑΡΟΙ είναι ένα χαλαρό σχήμα με την έννοια ότι το εκάστοτε μουσικό κομμάτι μπορεί να είναι δημιουργία είτε από κοινού, είτε μεμονωμένου μέλους (με την συγκατάβαση φυσικά και του άλλου). Από εκεί και πέρα, στις από κοινού συνθέσεις μας, το γεγονός ότι ζούμε μακρυά, με αποτέλεσμα να μην έχουμε την δυνατότητα να βρεθούμε και να παίξουμε μουσική στον ίδιο φυσικό χώρο, έχει μεν το αρνητικό της έλλειψης αμεσότητας, ωστόσο, η μουσική μας αποκτά έτσι μία πιο προσωπική προσέγγιση. Όταν γεννιέται μία ιδέα, ο καθένας μας καλείται να την προσεγγίσει “μοναχικά”, ατομικά, να εκφράσει την δική του προσωπική τοποθέτηση. Αυτό από μόνο του είναι μία πρόκληση, μία καλή πηγή έμπνευσης, όπου καλείσαι να συμμετάσχεις σε κάτι εντελώς ξένο σε σένα, κάτι στο οποίο δεν συμμετείχες στην αρχική του σύλληψη. Και πέρα από αυτό, καλείσαι τώρα να το κατακτήσεις, να γίνει και κομμάτι δικό σου, να εναποθέσεις απάνω του την δική σου “οπτική γωνιά” – και αυτά μόνος σου, χωρίς τις παρεμβολές του άλλου, όπως θα συνέβαινε άν το δουλεύατε μαζί στον ίδιο φυσικό χώρο. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να βλέπεις πώς “χτίζεται” και πώς μεταμορφώνεται σιγά-σιγά μία τέτοια σύνθεση.

Πότε γεννήθηκε η ιδέα ίδρυσης του συγκροτήματος και ποιά ήταν η κινητήριος δύναμη (ή αλλιώς, η ανάγκη) -κοινής- έκφρασης μέσω της μουσικής;
Η ιδέα υπάρχει πολλά – πολλά χρόνια πριν – έχει γεννηθεί στα μέσα της δεκαετίας του 80, όταν είμασταν ακόμα έφηβοι. Η κινητήριος δύναμη σε αυτά τα πράγματα είναι μία: να ανακαλύψεις σκέψεις, συναισθήματα, αγωνίες, με λίγα λόγια να βουτήξεις και να ψάξεις μέσα στην ψυχή σου. Και ό,τι βρεις εκεί, να μπορέσεις να το εκφράσεις. Όταν αυτό γίνεται από κοινού με κάποιον (ή κάποιους), τότε αποκτά μία ιδιαίτερη δυναμική: Δημιουργείται μία ιδιαίτερη, εσωτερική επι-κοινωνία που προσπαθεί να εκφραστεί.

Ποιοί οι λόγοι που οι ΑΝΕΚΔΟΤΟ άλλαξαν όνομα σε ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΙ ΦΑΡΟΙ και ποιός ο τρόπος που εξελίχθηκαν μουσικά;
Το ΑΝΕΚΔΟΤΟ είναι περισσότερο μία φιλόδοξη επιθυμία του Γιώργου για την δημιουργία μιας ευρύτερης καλλιτεχνικής ομάδας που δεν θα περιοριζόταν μόνο στη μουσική, αλλά και σε άλλα ήδη τέχνης, όπως ποίηση, ζωγραφική κ.λπ., χωρίς εμπορικούς σκοπούς. Αφιλοκερδώς (εξού κατά μία έννοια και το όνομα ΑΝ-ΕΚΔΟΤΟ). Τελικά δεν δούλεψε, και το ΑΝΕΚΔΟΤΟ περιορίστηκε κυρίως σε μουσικές συνθέσεις του Γιώργου με ελάχιστες συμμετοχές σε κάποια κομμάτια και του Στάθη.
Το ΑΝΕΚΔΟΤΟ αφορά κυρίως την περίοδο 1991 – 1996. Το 1996 ξεκινάμε μαζί μία μουσική ενότητα με τίτλο “ΛΑΟΔΙΚΕΙΑ” που όμως τελικά μένει στη μέση γιατί ο Γιώργος μετακομίζει στην Αμαλιάδα. Περνά ένα μεγάλο διάστημα όπου χανόμαστε. Τελικά, δέκα πέντε χρόνια αργότερα (2011), βρισκόμαστε πάλι και αποφασίζουμε να κάνουμε κάτι μαζί, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες που μας δίνει το internet για συνεργασία εξ αποστάσεως. Έτσι, το 2012 δημιουργούνται οι ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΙ ΦΑΡΟΙ.

Θα θέλατε να μας παρουσιάσετε κάποιο περαιτέρω στοιχείο για τους ανθρώπους που απαρτίζουν τους Ασύμμετρους Φάρους;
Είμαστε και οι δύο αισίως 45αρηδες, με οικογένεια, με επαγγελματική δραστηριότητα εντελώς άσχετη με τη μουσική. Όσον αφορά στη μουσική μας παιδεία, είμαστε και οι δύο κατά βάση αυτοδίδακτοι. Ο Στάθης συμμετέχει στους ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΥΣ ΦΑΡΟΥΣ κυρίως με κιθάρες, αλλά και keyboards/synthesizers, κρουστά και φωνητικά. Ο Γιώργος συμμετέχει κυρίως με keyboards/synthesizers, samples, drum-machines, φωνητικά και στίχους.

Έχετε κατά νου κάποιο παλιό (ή καινούργιο) παιχνίδι που χρησιμοποιείτε -ή θα θέλατε να χρησιμοποιήσετε- ως μουσικό όργανο σε κάποια από τις συνθέσεις σας;
Κατά πόσο έχει αλλάξει, κατά την γνώμη σας, η έννοια του παιχνιδιού στην εποχή μας και για ποιούς λόγους;
Δεν έχουμε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μας, αλλά γενικά μας αρέσει ο πειραματισμός οπότε δεν αποκλείουμε κάτι που θα μπορούσε να έχει ηχητικό-μουσικό ενδιαφέρον.
Ως προς την έννοια του παιχνιδιού, επειδή τυγχάνει να είμαστε και γονείς, πιστεύουμε ότι σίγουρα έχει αλλάξει, αλλά κυρίως στους μεγάλους και όχι στα παιδιά. Δηλαδή ένα παιδί θα παίξει με ό,τι βρεί. Θα πάρει  ένα ξερό φύλλο και θα το κάνει καράβι. Ένα παιδί αντιλαμβάνεται σήμερα το παιχνίδι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το αντιλαμβανόταν και πριν 3000 χρόνια: Με φαντασία, αμέτρητη φαντασία. Εμείς οι μεγάλοι είναι που έχουμε διαφορετική αντίληψη για το παιχνίδι. Στερημένοι από φαντασία, μπουχτίζουμε τα παιδιά μας με παιχνίδια που είναι της μόδας, της τελευταίας λέξης της τεχνολογίας, παιχνίδια ακριβά, παιχνίδια άσχημα και βέβαια που παίζονται μοναχικά, οτιδήποτε βρούμε αρκεί να μας αφήσουν λίγο ήσυχους να χαλαρώσουμε από μία εξαντλητική ημέρα δουλειάς.

Ως μουσικό συγκρότημα /duo, πόσο σημαντική πιστεύετε πως είναι η έννοια της «ομάδας»; Ποιά τα υλικά ώστε να λειτουργήσει αρμονικά και δημιουργικά;
Την “ομάδα” την αντιλαμβανόμαστε ως το αποτέλεσμα της επικοινωνίας παράλληλων συνιστωσών δύο διαφορετικών κόσμων, που συνεχίζουν να διατηρούν την διαφορετικότητά τους. Υπό αυτή την έννοια πιστεύουμε ότι είναι πολύ σημαντική διότι σου δίνει την δυνατότητα να έρθεις σε επαφή με κομμάτια της ψυχής του άλλου που διαφορετικά ούτε που θα είχες ιδέα πως υπάρχουν. Και ταυτόχρονα να ανακαλύψεις κομμάτια της δικής σου ψυχής που κι αυτά ενδεχομένως να έμεναν ανεξιχνίαστα χωρίς αυτόν τον “εξαναγκασμό” επικοινωνίας. Βασική προϋπόθεση όμως για να λειτουργήσει όλο αυτό αρμονικά και δημιουργικά, είναι να διατηρηθεί η διαφορετικότητα ή αλλιώς η προσωπικότητα του κάθε μέλους.

Ακούγεστε άνθρωποι χαμηλών τόνων. Ωστόσο, στα κομμάτια σας είναι αισθητή μια εσωτερική δύναμη, που -σίγουρα- είναι αποτέλεσμα της ίδιας της ομάδας που συνθέτετε όλοι σας. Έχετε σκεφτεί να παρουσιάσετε ζωντανά την μουσική σας, θεωρώντας πως αυτή η δύναμη είναι σημαντικό να διοχετευτεί και προς το κοινό σας.. προς εμάς;
Μία ζωντανή παρουσίαση έχει πάντοτε την δυναμική της αμεσότητας, οπότε σίγουρα θα είχε ενδιαφέρον. Ωστόσο πρακτικά είναι πολύ δύσκολο να γίνη κάτι τέτοιο διότι ο ελεύθερος χρόνος μας είναι πολύ περιορισμένος και το γεγονός της απόστασης δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τα πράγματα (αφού θα απαιτούνταν πρόβες κλπ).
Από κει και πέρα επιθυμία μας είναι καταρχήν η επικοινωνία μεταξύ μας μέσω της μουσικής, δεύτερον η ικανοποίηση της ανάγκης μας για έκφραση και τέλος να καταφέρουμε η μουσική μας, να λειτουργήσει  και ως εκκινητής προσωπικών, εσωτερικών διεργασιών και άλλων. Είναι ευτυχές το γεγονός ότι σήμερα υπάρχει το INTERNET που σου δίνει την δυνατότητα να έρθεις σε επαφή με χιλιάδες άλλους ανθρώπους, δημιουργούς και ακροατές και θα πρέπει όλοι μας να προσπαθήσουμε να παραμείνει ένα δυνατό, ανεξάρτητο μέσον έκφρασης, ελευθερίας, δημιουργίας.

Τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα έχει αρχίσει να γίνεται γνωστή στους καλλιτέχνες της Ελλάδας η άδεια τύπου Creative Commons. Πότε ενημερωθήκατε οι ίδιοι για αυτό και τί σας έσπρωξε να εντάξετε την μουσική σας υπό αυτή την άδεια;
Ασχολούμενοι για πολλά χρόνια με τους υπολογιστές, από την αρχή σχεδόν της εμφάνισης του λεγόμενου ελεύθερου ή ανοικτού Λογισμικού είμαστε θερμοί υποστηρικτές της φιλοσοφίας του. Η λογική της λεγόμενης “πνευματικής ιδιοκτησίας” έτσι όπως νοείται στον δυτικό πολιτισμό μας όπου τα πάντα, ακόμα και οι ιδέες και η ανάγκη έκφρασης ενός καλλιτέχνη, θεωρούνται “προϊόντα”, “εμπορεύματα”, με μοναδικό λόγο ύπαρξης το υλικό, ατομικό κέρδος, μας βρίσκει απόλυτα αντίθετους. Άποψή μας είναι ότι κάθε τι το πνευματικό δέν αποτελεί παρθενογένεση αλλά αποτέλεσμα συλλογικής δράσης. Όταν εγώ συλλαμβάνω μία μουσική ιδέα και την αναπτύσσω και την κάνω ολοκληρωμένο κομμάτι, δεν το κάνω από θεία φώτιση. Μέσα μου υπάρχουν εκατομμύρια μουσικές που έχω ακούσει, εκατομμύρια στίχοι που διάβασα, εκατομμύρια εικόνες που είδα. Κι ακόμη κάθε τι που έζησα, κάθε έναν που γνώρισα, ανθρώπους τυχαίους που συνάντησα στο δρόμο μου. Όλα αυτά  υπάρχουν μέσα μου, δουλεύουν, πλάθουν, μετουσιώνονται και κάποτε ξεπετιούνται ως κάτι νέο, μια μουσική, ένα ποίημα, ένας πίνακας ζωγραφικής κ.ο.κ. Ναι! Εγώ το δημιούργησα, αλλά δεν ανήκει μόνο σε μένα, ανήκει και σε όλους αυτούς που συμμετείχαν στην δημιουργία του. Αυτή τη λογική πιστεύουμε ότι εξυπηρετεί η άδεια Creative Commons. Και κάτι τελευταίο: Όταν η τέχνη παύει να είναι απλά ένα “εμπόρευμα”, τότε λειτουργεί καλύτερα και από τη μεριά του δημιουργού και από τη μεριά του αποδέκτη. Καθένας απο εμάς εμπνέει και εμπνέεται, βάζοντας την δική του – μικρή ή μεγάλη – προσωπική πινελιά στον τεράστιο καμβά του Παγκόσμιου Νου. Δεν είναι επίτευγμα, είναι χρέος.

Αν, όπως περιγράφετε, «Η ομοιομορφία είναι για τις φυλακές…», τότε τί ορίζετε ως Χάος στην εποχή μας και πώς προσπαθείτε οι ίδιοι να απελευθερωθείτε;
Ονομάζουμε χάος αυτό που δεν γνωρίζουμε, που μας είναι παντελώς άγνωστο (και γι’ αυτό ίσως τρομακτικό), το αδιαμόρφωτο ή μάλλον το αγνώστου μορφής. Αυτό δηλαδή ακριβώς που ως άνθρωποι καλούμαστε να αντιληφθούμε.
Το χάος λοιπόν είναι η κινητήρια δύναμη της Γνώσης. Η απομάκρυνση από το γνωστό και η προσέγγιση του αγνώστου. Για να το κάνεις όμως αυτό πρέπει  να γκρεμίσεις το παλιό, το σίγουρο, με θάρρος και αποφασιστικότητα να προχωρήσεις προς το άγνωστο κατανικώντας τους φόβους σου. Δεν αρνείσαι το παλιό, το κουβαλάς έτσι κι αλλιώς μέσα σου, εσύ ο ίδιος είσαι το παλιό. Αλλά πρέπει να προχωρήσεις. Έτσι μόνο απελευθερώνεσαι.
Ομοιόμορφο είναι το πεθαμένο. Αυτό που άλλοι κατακτήσανε κάποτε, μα που τώρα δεν έχει τίποτε άλλο να δώσει. Δεν το ζήτησες εσύ, δεν πάλεψες να το κατακτήσεις, δεν κατακάηκες από πόθο. Βρέθηκες μέσα του, σου επιβλήθηκε ως δεδομένο, κατεστημένο. Σαν φυλακή…

Σε τί ποσοστό πιστεύετε πως μπορεί να επηρεάσει η μουσική τον άνθρωπο, τόσο τον δημιουργό, όσο και τον ακροατή; Θεωρείτε πως η δύναμη του ήχου είναι υποτιμημένη και αν ναι, «πώς» θα απαντούσατε σε αυτό;
Η ακοή κατά την γνώμη μας είναι η εσωτερική όραση, η όραση της ψυχής. Κατά συνέπεια, άμεσος αποδέκτης της μουσικής είναι η ψυχή μας. Χωρίς μορφή, χωρίς εικόνα, ο ήχος εισέρχεται παλλόμενος και θέτει σε κίνηση  δυνάμεις άγνωστες της ψυχής μας, λειτουργίες που δεν έχουν καμμία σχέση με καθημερινές λειτουργίες ή ανάγκες του κορμιού, πυροδοτεί αισθήσεις εσωτερικές, αγκαλιάζει την καρδιά κι αρχίζει να την δονεί στον παλμό του γεννώντας συγκινήσεις, εικόνες αλλόκοσμες, ονειρικές. Ακόμα και το κορμί αφήνεται, αρχίζει να δονείται και αυτό, χωρίς πρακτικό λόγο, μετουσιώνει τον ήχο σε κίνηση, πλημμυρίζει από συναισθήματα και προσπαθεί να μιλήσει, να εκφραστεί. Χορεύει…
Αυτή η δύναμη του ήχου είναι σήμερα υποτιμημένη; Πιστεύουμε πως όχι. Όλοι αντιλαμβάνονται την δύναμή του, η μουσική σήμερα είναι περισσότερο προσιτή σε όλους από κάθε προηγούμενη εποχή, βομβαρδιζόμαστε κυριολεκτικά από μουσική – σχεδόν δεν υπάρχει στιγμή της ημέρας που να μην ακούγεται από κάπου μουσική.
Από την άλλη, αυτό που πιστεύουμε ότι έχει υποτιμηθεί, είναι ο ίδιος ο εαυτός μας, ο εσωτερικός
εαυτός μας. Έχουμε φράξει όλες τις διόδους προς την ψυχή, γίναμε ρηχοί, επιδερμικοί, πρακτικοί. Φτιάξαμε (ή αποδεκτήκαμε) μία κοινωνία που το μόνο που ξέρει και θέλει να κάνει είναι να καταναλώνει. Δεν έχει σημασία τι καταναλώνει, απλά καταναλώνει. Ό,τι της δώσουν αυτοί που παράγουν. Κι αυτοί που παράγουν, είτε παράγουν καρέκλες, είτε αυτοκίνητα, είτε τέχνη, νοιάζονται πώς θα πουλήσουν ευκολότερα αυτά που παράγουν, τα “προϊόντα” τους, γι’ αυτό και κοιτούν να είναι εύπεπτα, ευκολόχρηστα, απαίδευτα, χωρίς παρενέργειες.
Είναι έμποροι, όχι δημιουργοί.

Ο ήχος σας αποτελείται και από κάποια στοιχεία πιο ..raw (όπως, για παράδειγμα, ήχους εγχόρδων παλαιότερων synthesizer, ή τρόπο-μίξη ηχογράφησης φωνής / field recording) που (ηχο)χρωματίζουν μια προηγούμενη εποχή. Πιο συγκεκριμένα, προσωπικά, ακούγοντας τα κομμάτια σας, μού γεννάται μια υγειής μελαγχολία για μια όμορφη εποχή που πέρασε και χάθηκε, αλλά ταυτόχρονα, και μια ανάγκη επανάκτισής της. Οι ίδιοι, λοιπόν, τί «εικόνα» (φωτογραφία, ανάμνηση, πίνακα, ποίημα) θα επιλέγατε ως αντιπροσωπευτική σας;
Πιστεύουμε ότι το ποίημα ΑΜΝΗΣΙΑ ταιριάζει αρκετά καλά.

Ασύμμετροι Φάροι "Αμνησία" [cover photo]

Ασύμμετροι Φάροι “Αμνησία”

Μικραίνουν οι μέρες
καθώς ο χειμώνας πλησιάζει
Γεμίζει το πρωινό
με φως δροσερό
Πληθαίνουν οι τύψεις
βαριές, σαν σίδερα οικοδομών
Στήνουν τα καλούπια
μιας μάχης που έρχεται
Θυμάμαι τα παιδικά μου απογεύματα
Θυμάμαι τους φίλους να ουρλιάζουν στο δρόμο
Θυμάμαι τη μπάλα μου, το ποδήλατό μου, τ’ αυτοκινητάκια μου…
Ένα δεν θυμάμαι. Ένα.
Εκείνο το παιδικό μου χαμόγελο…

Πότε ήταν η τελευταία φορά που επισκεφθήκατε την θάλασσα και τί σκέψεις (δεν) συνόδευαν τον ήχο των κυμάτων;
Αγαπάμε και επισκεπτόμαστε τη θάλασσα πολύ συχνά. Ο ένας εξάλλου από εμάς – ο Γιώργος – ζει δίπλα της.
Η θάλασσα είναι ήχος και φως. Η απόλυτη συνάντηση μουσικής και εικόνας. Είτε με ανοικτά, είτε με κλειστά μάτια, το συναίσθημα παραμένει ίδιο. Ο ήχος των κυμάτων είναι παλμός ζωής, εισπνοή και εκπνοή, καρδιοχτύπι. Απέναντι στη θάλασσα πάντα είσαι μόνος. Καταμόνος. Τι σκέφτεαι; Τί αισθάνεσαι; Μόνο εσύ ξέρεις (ή δεν ξέρεις).

Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου σας “Strange Flowers”, ονομάζεται Black Spring και συμπεριλαμβάνει απόσπασμα από την τελευταία ενότητα του βιβλίου του Henry Miller «Μαύρη Άνοιξη» (Black Spring). Στο εν λόγω βιβλίο (ενότητα: Third or Fourth Day of Spring), ο Miller εξυμνεί την Σχιζοφρένεια και την χρησιμότητά της. Πόσο ταυτίζεστε με αυτή την άποψη και πόσα μπορεί, ίσως, να διδάξει αυτή η διαχρονική σκέψη, τον άνθρωπο της (κάθε) κοινωνίας;
Ο Miller καταγγέλει τη στασιμότητα, την ακινησία, την “μπαγιατίλα”. Κάθε τι που μεταμορφώνει τον άνθρωπο σε απρόσωπη μάζα. Πιστεύει ότι ο άνθρωπος  πρέπει να αποστασιοποιηθεί από τα δεδομένα, τα έτοιμα, τα παγιωμένα που του έχουν δοθεί/επιβληθεί και που τον κρατούν αλυσοδεμένο σε ένα κόσμο φαινομενικό, επιδερμικό, μία “εικονική πραγματικότητα” και να αντικρύσει τον κόσμο γύρω του με την δική του, προσωπική ματιά. Να αντιληφθεί την ζωή σαν κάτι που συνεχώς μεταβάλλεται, κάθε στιγμή, σε ένα συνεχές παρόν. Να συμμετάσχει και ο ίδιος σε αυτή την συνεχή αλλαγή. Να αποκτήσει μία δική του προσωπική, μοναδική οπτική. Μόνο έτσι ζει πραγματικά.
Πάνω – κάτω είναι το ίδιο με αυτό που διαλαλεί και ο Καζαντζάκης στην Ασκητική του: “Αντιλήψου, αναγνώρισε την μοναδικότητά σου, απομακρύνσου από τη μάζα και δράσε σαν όλη η τύχη του σύμπαντος να κρέμεται από σένα.”
Πιστεύουμε ότι είναι πολύ σημαντικό να μπορέσει ο καθένας από εμάς να αντιληφθεί, όχι μόνο την δική του μοναδικότητα, αλλά και την μοναδικότητα του κάθε ενός ανθρώπου, του κάθε ενός πλάσματος, εντέλει του κάθε ενός πράγματος, από τόν μικροσκοπικό κόκκο άμμου μέχρι ολάκερο το σύμπαν. Είναι το μόνο που μπορεί να τον αποδεσμεύσει από την ομοιομορφία των φυλακών…

Πόσο αναγκαία είναι η ποίηση στην καθημερινότητά μας και πόσο σημαντικός ο ρεαλισμός στην τέχνη;
Η καθημερινότητά μας, ειδικά σήμερα με τους ρυθμούς που τρέχει, σίγουρα έχει τεράστια ανάγκη από χρώμα. Είναι η ανάσα του κολυμβητή που πρέπει να πάρει βγάζοντας για λίγο το κεφάλι του έξω από το νερό, για να συνεχίσει να κολυμπά.
Από την άλλη, σημαντικός είναι κατά τη γνώμη μας και ο ρεαλισμός στην τέχνη, τόσο όμως όσο χρειάζεται για να έχουμε ένα σημείο αναφοράς με την πραγματικότητα. Να μετατρέπουμε την πραγματικότητα σε τέχνη και όχι το αντίθετο.

ΑΣΥΜΜΕΤΡΟΙ ΦΑΡΟΙ
Περισσότερες Πληροφορίες, Ακουστικό Υλικό, Κείμενα/Ποίηση:
FaceBook page | SoundCloud | SoundCloud (anekdoto) | BandCamp | Blog

Δισκογραφία:
Το Γρανάζι Του Χρόνου [06/2013]
Strange Flowers [04/2013]

Solitude (Η μοναξιά – ποίημα της Κατερίνας Γώγου / μουσική: Ασύμμετροι Φάροι)
Η μοναξιά…
δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα παλιών “καλών” καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσιο βλέμμα, κοφτούς αναστεναγμούς
και ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωτσγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι – Αγ. Βαρβάρα – Κοκκινιά
Τούμπα – Σταυρούπολη – Καλαμαριά
Κάτω απ’ όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας
Κατεβάζει με αλυσίδες τα τζάμια
Κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
Βάζει μπουρλότο στην ιδιοκτησία
Είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές,
ίδιο βήμα στο προαύλιο ποινικοί κι επαναστάτες.
Πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό-λεφτό, ανάσα-ανάσα
στα σκλαβοπάζαρα της γης (-εδώ κοντά είναι η Κοτζιά-)
Ξυπνήστε πρωί.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
Το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία ατέλειωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ – ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γαντζωμένα κρέατα από τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει στα τραπέζια ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά.
Η μοναξιά μας λέω. Για τη δική μας λέω.
Είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω απ’ τα κεφάλια σας γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει, γυρίζει…

Στίχοι: Κατερίνα Γώγου, από την συλλογή ΙΔΙΩΝΥΜΟ
Lyrics: K. Gogou, from her poetry collection IDIONIMO

Advertisements

2 comments

  1. Pingback: asymmetric lighthouses (ασύμμετροι φάροι) ~ music duo : interview | ΑσΥΜμετρΟι ΦάρΟι

  2. Pingback: Νέος Δίσκος | Descent από τους Ασύμμετρους Φάρους - Sinavlia.grSinavlia.gr

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: