για την υπερΑσπιση του αυτοΝοητου

«Σε ξέρω πώς σ’ αρέσει χορηγούς να προσκυνάς»… είπε(ς). Αλήθεια… τί εννοούσες άραγε; Τί ήθελες πραγματικά να πεις; Πόσες φορές κρύφτηκες πίσω από τη γυάλινη ασπίδα που εξέπεμπε τις λερωμένες εικόνες; Πόσα τραύματα δέχτηκες να φυτέψουν σε διπλανά σου μάτια; Τα φαρμακεία κλείσανε και πάλι και τίποτε δεν μύριζε όπως πριν. Τα μαγαζιά που τύπωνες στα υφάσματα, κλειστά κι αυτά. Ένα κομμάτι ξύλο μόνο έπεσε απ’ το χέρι σου και σαν γυαλί έσπασαν οι κόρες σου μόλις αντίκρυσες τον πάγο του αίματός σου. Καταπέλτης που ήχησε απ’ τα ματωμένα καλώδια και τρυπημένα τύμπανα που σφύριζαν το οκνηρό συναίσθημα. Τραυματισμένο χρόνια. Κρυμμένο με μελέτη κι επιμέλεια σε κάθε κύτταρο που επέτρεπες να κλέβουν απ’ όλα όσα νόμιζες πως ζούσες, όσο η πρασινάδα άνθιζε με ρίζες στην καρδιά σου. Γιατί λοιπόν; Γιατί οι λέξεις ήταν άλλες; Γιατί δεν άκουγες το βλέμμα του διαβάτη και όσων ξάπλωναν διάπλατα σε κάθε γειτονιάς παγκάκι; Μ’ ακούς;!

Εκεί θα μείνουν όλα όσα ήξερα, για πάντα. Η θέση τους αιώνια. Νέες θέσες, δίχως αφέντες να ορίζουν τους κανόνες. Βουτήξτε τα όργανά σας και ηχήστε τα τρελλά σας θέλω. Αρπάξτε τα μολύβια και καρφώστε τα σε πάλλευκες σελίδες. Χύστε μελάνι και το μυαλό σας στίψτε από κάθε περιττή, επεξεργασμένη θλίψη. Αλώβητοι να χύνεστε στους δρόμους και έρωτα να κάνετε ακατάπαυστα. Να καίγονται τα χείλη σας από τους ήχους της ψυχής που αναδρομικά θα ελευθερώνουν ό,τι πιο σκούρο λάμπει σα διαμάντι. Χιλιάδες λεύγες ταξιδέψτε με το νου κι εκτιναχθείτε μ’ ώθηση εμπρός σε φωτεινές γροθιές. Και όχι…

Όχι, τα λόγια δεν αρκούν. Χιλιάδες σύμφωνα εφώναξαν στηρίζω, μα χάνονταν ταυτόχρονα σ’ υπόγειες κραυγές. Ανεστραμμένες τις κατάπιε ο αγωγός που σύχναζε ο φυγάς. Αλλότρια εδάφη εγεννήθησαν από τα παγωμένα βήματα που ξέχασες να κάνεις. Σημάδια άφηναν στο χιόνι της φωτιάς. Κάποιοι το λένε στάχτη. Κάποιοι το λένε φράχτη. Εγώ σαν άδικο το ξέρω όμως και τίποτε μη γνώριμο δεν θέλω ν’ αγνοώ. Τα μάτια του ήταν δάνειο από τρεις χώρες του πλανήτη κι η ώρα που το φως τον έλουσε για πρώτη του φορά, εδόνησε την Γη. Δεν ήταν ψέμα. Μία πυξίδα γλύστρισε στα χέρια του απ’ τα δικά μου κι ορκίστηκα η λίμνη που ξεράθηκε, και πάλι να βραχεί. Και βρέχει αστέρια απόψε. Η ανάσα δεν σταμάτησε να πλέει σαν το κύμα, ούτε αυτό σταμάτησε ελπίδα να μυρίζει. Ο χρόνος κύλησε και θύμιζε από τότε πως τ’ αύριο έφτασε νωρίς. Κι όμως, τα κάγκελα που ύφαινες με πάθος, λειτούργησαν αλλιώς και δίχως αίμα. Δίχτυα καλότυχα ψαράδων τά ‘δα εγώ κι εβούτηξα να πιάσω τ’ όνειρό μου. Την ίδια κίνηση εμελέτησα πολλάκις· και χθες και αύριο και τώρα. «Κουράστηκαν τα μάτια μου να πρήζονται απ’ το κλάμα κάθε μέρα»… θυμάμαι την κατάθλιψη που άλλαξε χροιά και κάποτε τη νόμιζα γλυκειά. Η επιβολή της όμως βιάστηκε να ‘ρθεί και το στομάχι ανάρρωσε. Μόνο τα μάτια είχαν ακόμη ανάγκη τη χημεία.

Όχι… οι λέξεις δεν αρκούν. Κι αυτές, λειψές τις βλέπεις. Για ‘μένα όμως, περισσεύει το τί βλέπεις. Άλλο τί θά ‘θελες να πω και να δηλώσω. Για ‘μένα το για ‘σένα είναι όλα. Τη μέρα που ένιωσα δηλός, κατάλαβα το βάρος των δακρύων και του ψέματος που θεωρούσα ψέμα. Να τρέξω θέλω και ν’ αρπάξω τον γιακά σου. Αυτόν που δεν σιδέρωσες και ευτυχώς το κράνος μου το ξέχασα στο σπίτι. Ήσουν εγώ κι ήμουν εσύ. Πίσω από κάθε τοίχο κι οχυρό που χτίζαμε παρέα. Στο τέλος, μόνο τείχος. Εμπρός και πίσω. Και δίπλα. Κι απ’ τις δυο μεριές. Ο καταπέλτης επανήλθε όμως. Τον σέρναμε για χρόνια. Και μια στιγμούλα δέχτηκε να βγει απ’ τα χώματα της νάρκης. Ποιά νάρκη πότιζες κι επέτρεπες να ζει; Ποιά φώτα κι αναστάσιμες καμπάνες είδες να λυτρώνουν; Ποιές λέξεις δέχτηκες να καταπιείς; Ποιά όνειρα έσβησες γυρνώντας απ’ την άλλη το κεφάλι; Μα πες όλες τις λέξεις επιτέλους. Πες τις! Επανάσταση; Κραυγή; Σιωπή; Μολότοφ; Πέτρες; Ψέματα; Αλήθεια; Μόνο αυτές έχεις να πεις; Αλήθεια;

Πότε θα μάθω να σωπαίνω όταν πρέπει; Γιατί τώρα… δεν πρέπει!
Από τις σπάνιες φορές που ευχή ηχεί το πρέπει. Κι από το λίγο που γίνεται πολύ.
Σαν το ανείπωτο κλουβί που άνοιξε και χάρισε το τώρα

'one' - images taken/edited by annastereo©

‘one’ – images taken/edited by annastereo©

για την υπερΑσπιση του αυτοΝοητου

thoughts defended by
anna stereopoulou ~
april 18th, 2013

Advertisements

One comment

  1. Dionisis

    RESPECTPERFECTEMOTIONALoutOfSpace’nDelicThOugHt’Sss!!! ❤

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: